Trzynaście tysięcy kilometrów. Samotna podróż z Moskwy do Władywostoku, w której jedynym stałym towarzyszem jest stary, wiecznie psujący się ruski łazik. Czy to nie szaleństwo? A jednak Jacek Hugo-Bader podjął to wyzwanie, ukazując przy okazji Rosję i inne republiki poradzieckie. Ów przekaz niekoniecznie pokrywa się z wyobrażeniami znanymi nam z telewizji. Już pierwsze rozdziały nie pozostawiają złudzeń - to nie sielanka. Wyruszając z całkiem jeszcze "ludzkiej" Moskwy, wkraczamy w świat pełen pijaków, narkomanów, prostytutek. Hugo-Bader bez cienia zażenowania opisuje wszelkie patologie. Szybko okazuje się, że stanowią one smutną, rosyjską codzienność. Tytułowa "biała gorączka' to nic innego, jak stan szaleństwa i obłędu, powstały wskutek znaczącego nadużycia alkoholu. Wódka i inne trunki są wszechobecne. Niemal w każdym rozdziale czytamy o kimś, kogo doprowadziły do śmierci. Codzienność, a nie polityka Rozczarowany będzie ten, kto oczekuje, że "Biała gorączka" ukaże mu współczesną Rosję jako państwo, system, jedność. Nic bardziej mylnego. Autor buduje jej obraz (a także innych poradzieckich republik) na podstawie napotkanych ludzi i ich historii. W jego oczach każdy, nawet najbardziej szary i przeciętny obywatel staje się częścią społeczeństwa. A jego opowieści - świadectwem życia w Związku Radzieckim oraz w tym, co po nim zostało. Nie napotkamy tu wielkiej polityki (choć oczywiście pojawia się ona w tle, podobnie jak 1991 r., czyli data upadku ZSRR). Nie ma też rozgrywek na szczytach władzy, oligarchów, dyskusji o panującym systemie. Są za to pojedyncze ludzkie tragedie, składające się wspólnie na większą całość. Motyw przewodni stanowi natomiast zdolność radzenia sobie w trudnych, nierzadko ekstremalnych wschodnich warunkach, wśród wielu absurdów i zwyczajów, jakich my - Polacy - nie znamy i zapewne niektórych nigdy nie zrozumiemy. Poczynając od korupcji zastępującej mandaty, a kończąc na problemach z wysłaniem paczki na poczcie. A wszystko to skonfrontowane z fragmentami "Reportażu z XXI wieku", czyli radzieckiej wizji przyszłości z 1957 r. Kontrast jeszcze mocniej podkreśla istotę książki.