Klaśnięcie jednej dłoni

Książka

W koszyku

oceń

Klaśnięcie jednej dłoni / Richard Flanagan ; tł. Robert Sudół. - Kraków : Wydawnictwo Literackie, cop. 2016. - 363, [4] s. ; 22 cm.

Autor

Flanagan Richard (1961- ) Sudół Robert. Tł.

Temat

Powieść australijska

Wielka powieść o miłości, wojnie, emigracji i poszukiwaniu nowego życia na obcej ziemi.Ta przepięknie opowiedziana historia chwyta za serce od pierwszych, nastrojowych scen i trzyma w swym uścisku aż do wzruszającego zakończenia-"Literary Review".Tasmania- rozległa, dzika wyspa leżąca na południe od wybrzeży Australii.To właśnie tutaj rozpocznie się ta przejmująca rodzinna opowieść...W 1989 roku, po latach spędzonych w Sydney, dorosła już Sonja powraca na Tasmanię, by odwiedzić ojca.On, słoweński imigrant, który uciekł do Australii przed koszmarem drugiej wojny światowej, wciąż boryka się z demonami przeszłości.Ona-chciałaby zapomnieć o trudnym dzieciństwie ...podjąć najważniejszą decyzję w swoim życiu.

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Wypożyczalnia dla Dorosłych

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821.111(94)-3 [Wypożyczalnia dla Dorosłych] (1 egz.)

Filia w Pniewie

Brak informacji o dostępności: sygn. 821.111(94)-3 [Filia w Pniewie] (1 egz.)

Strefa uwag:

Tyt. oryg.: The Sound of One Hand Clapping, 1997.

Uwaga ogólna

Tyt. oryg.: "The Sound of One Hand Clapping" 1997.

Uwaga dotycząca innej dostępnej postaci fizycznej

Dostępne również jako e-book.

Recenzje:

"Klaśnięcie jednej dłoni" Flanagana opisuje ciężki los imigrantów, dla których Tasmania miała stać się domem, a poza obywatelstwem, które otrzymali, nigdy nie byli traktowani na równi przez tubylców, zawsze gorzej. Określani mianem "bambo" wykonywali najcięższą pracę przy budowie tam. Sami imigranci również nie dążyli do tego by stać się częścią społeczności, cały czas izolując się, zostając sam na sam wraz ze swoim cierpieniem. (...)
Tak jak Bojan Buloh, który po ucieczce żony, pozostaje zupełnie sam, bez wsparcia, oderwany od swoich korzeni, w obcym kraju, topi smutki w alkoholu, krzywdząc nie tylko siebie, ale najbliższą osobę jaka z nim pozostała. Bojan kocha Sonię, ona jego, ale żadne nie potrafi dotrzeć do drugiego i zrozumieć siebie na wzajem i tak tkwią oboje w tym zaklętym kole miłości i przemocy, z którego żadne nie potrafi się wydostać.
Richard Flanagan w swojej powieści dotyka problemu, dotyczącego wpływu historii na ludzi, tego jak bolesne wydarzenia, których nie potrafimy wymazać z pamięci wpływają na nas, na nasze dzieci i kolejne pokolenia. Pomimo bólu, cierpienia jakie te traumatyczne wydarzenia przynoszą autor daje nadzieję, że kiedyś przyjdzie odkupienie, wybaczenie i będziemy mieli szansę wszystko rozpocząć na nowo.
Książka zachwyca swoją konstrukcją, językowym kunsztem, pełnego metafor i plastycznych, poetyckich opisów, jednak już sama fabuła nie czaruje tak mocno jak w przypadku "Ścieżek północy". Nie brakuje w tej powieści scen poruszających, mocnych momentów, które potrafią wzruszyć czytelnika, jednak są to tylko momenty, ponieważ autor wykorzystuje utarte schematy, przez co całość wypada niestety dość przeciętnie. Zabrakło mi w "Klaśnięciu..." głębi postaci, ich ewolucji, przedstawienia tego jak Sonia dojrzewała do tego by wybaczyć ojcu, bo wybaczenie to przecież długi i skomplikowany proces i często samo przepraszam nie wystarczy, by zapomnieć lata znęcania się. U Flanagana jest to zbyt proste i powierzchowne.
"Klaśnięcie jednej dłoni" jest powieścią trudną. Przepełnioną bólem i cierpieniem opowieścią o skomplikowanych rodzinnych relacjach, w których miłość, przemoc i nienawiść przenikają się na każdym z możliwych poziomów. Historią, która pokazuje, że ucieczka z kraju ogarniętego wojną może stać się dramatem, a nie wyzwoleniem. "Klaśnięcie..." jest dla mnie trudną powieścią również jeśli chodzi o jej ocenę. Jak ocenić książkę, która stylistycznie i językowo zachwyca, a fabularnie coś w niej zgrzyta, brakuje głębi? Gdyby nie wcześniejsza lektura doskonałych "Ścieżek północy" inaczej oceniłabym lekturę "Klaśnięcia..", a może mam zbyt wysokie oczekiwania wobec tego autora. Niestety dla mnie, "Klaśnięcie jednej dłoni" to pięknie napisany przeciętniak. Szkoda.
Marta Ciulis- Pyznar